บทที่ 9 บทไม่มีชื่อ

​ร่างเล็กที่นอนบนโซฟาขยับตัวไปมาคล้ายนอนไม่สะดวก คิงเดินออกมาจากห้องหลังจากคุยกับไลลาเสร็จแล้ว คอนโดนี้เป็นแค่หนึ่งในห้าคอนโดที่คิงมีไว้ ส่วนคอนโดหลักและบ้านไม่เคยมีใครได้เข้าไปยกเว้นเพื่อนสองคนที่ไปไหนต่อไหนด้วยกันเสมอเท่านั้น คอนโดห้องนี้เอาไว้นอนเวลาแก้เงี่ยนเพียงอย่างเดียว ร่างสูงใหญ่ชะโงกก้มลงมองคนที่นอนดิ้นยุกยิกด้วยสายตาสำรวจ ส่วนคิสที่ยังนอนหลับไม่รู้เรื่องราวยังคงฝันสะเปะสะปะเรื่อยเปื่อย

"กินง่ายนอนง่ายดีแฮะ"ผมพูดลอยๆ

"แล้วมึงจะเอายังไง ทิ้งน้องไว้นี่เหรอตื่นมางอแงตายห่ะ ไม่มีใครคอยดูแล ดูท่าทางจะพึ่งพาตัวเองไม่ได้เลยนะเนี่ย"พิญช์ออกความเห็น

"มึงเช็กที่ผับที ไอ้มินทร์มันมาหรือยัง กูอยากคุยกับน้องก่อนแล้วค่อยพาไปหาไอ้มินทร์ ถ้ามันมาแล้วถ่วงเวลาไว้ อย่าให้มันรู้ตัวว่าพวกเราเจอตัวน้องแล้วและพามาดูแล"คิงสั่งไอ้พิชญ์ แต่ไอ้เตจัดการโทรเข้าไปหาผู้จัดการที่ผับก่อนไอ้พิชญ์เสียอีก มันสั่งให้จัดการตามที่คิงสั่งทันที ส่วนคิงเองขยับเข้ามานั่งข้างๆคนตัวเล็กที่หลับอยู่ สายตาสำรวจไปทั่วใบหน้าหวาน ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"น้องหายไปอยู่ไหนมาวะกูอยากรู้จัง ไอ้มินทร์อีก แม่กับป๊าให้คนตามหายังไงก็หาไม่เจอ ขนาดว่าคนของเรามีเกือบทุกประเทศ ลุงอาทิตย์กับป้าลัดดาก็หายสาบสูญไปเลย กูอยากรู้เรื่องทั้งหมด ไอ้มินทร์จะต้องตอบกูทุกคำถามที่กูสงสัย" คิงพูดออกมาเบาๆ มือใหญ่จับมือเล็กมาคลึงเบาๆใช้ความคิดไปด้วย พิชญ์กับเตชินได้แต่มองเงียบๆไม่ออกความคิดเห็น เพียงแค่นึกในใจเหมือนๆกันว่า เรื่องนี้ไอ้มินทร์ถึงคราวซวยแบบที่ใครก็ไม่สามารถช่วยเหลือมันได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความใจดีของไอ้คิงคนเดียวเท่านั้น

"กลับไปคอนโดกูก่อนแล้วกัน อย่างอื่นค่อยว่า" คิงอุ้มคิสขึ้นมาแนบอกแล้วสาวเท้าออกห้องตรงดิ่งไปยังคอนโดหรูที่ไม่เคยมีใครจะได้เข้าไปง่ายๆหากไม่ใช่คนสนิทจริงๆ เพื่อนสองคนยังขับตามรถหรูไปเหมือนคุ้มกันตลอดทาง

...........................................................................................

ชั้นบนสุดของคอนโดนี้เป็นเพ้นเฮ้าส์ ทั้งชั้นคือของเขาคนเดียว ลิฟท์ที่แยกออกมาต่างหากจากอันอื่น มันสามารถขึ้นได้จากที่จอดรถที่จอดได้เฉพาะรถของเขา เตชินกับพิชญ์กดลิฟท์ให้เขาเข้าไปข้างในก่อนจะกวาดตามองซ้ายขวาเพื่อดูแลความปลอดภัยจากนั้นจึงตามเข้าไปทีหลัง ทั้งสามไม่ปริปากพูดกันแม้แต่คำเดียวภายในลิฟท์เงียบสนิทมีเพียงแค่เสียงลมหายใจของทั้งสามคน แต่คนที่อยู่ความคิดของทุกคนก็คือร่างที่ยังหลับไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นในอ้อมกอดหนาและเป็นใหญ่ที่สุดในกลุ่ม

"มึงเตรียมน้ำอะไรก็ได้มาให้น้องหน่อยสิ" คิงสั่งหลังจากเอาน้องมานอนเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็ถามต่อเรื่องที่สั่งคนเอาไว้

"แล้วไอ้มินทร์มาหรือยัง ดึกขนาดนี้แล้วมันไม่ตามหาน้องเลยเหรอวะน้องหายไปนานขนาดนั้น มันดูแลคนยังไงคนหายทั้งคนยังไม่เดือดร้อนอีก กูแม่งไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ซักสายเลย" คิงบ่นออกมารู้สึกหงุดหงิดกับคนที่ชื่อมินทร์

"ก็จะได้ยินได้ยังไง ของๆน้องอยู่ที่ร้านโน้นหมด คว้ามาไม่ทันมีแต่ไอ้ตุ๊กตาประหลาดๆนี่แค่ตัวเดียวที่น้องหนีบติดมาด้วย"เตชินบอก

"ชิบ แล้วทำไมพวกมึงไม่คว้ามาวะ แม่งหรือต้องให้กูสั่งทุกเรื่อง คิดกันเองไม่ได้หรือไง"คิงเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆแล้ว คงเพราะเสียงที่ดังอยู่ข้างหูทำให้คิสสะลืมสะลือยกมือขึ้นขยี้ตาไปมา แต่ยังงัวเงียไม่ลุกจากที่นอน

"อื้อ ..มินทร์จ๋ามินทร์ คิสหิวน้ำ "น้ำเสียงงัวเงียที่แทรกขึ้นมา ทำให้ทั้งสามรีบหันกลับมามองและรีบเดินมาที่ๆน้องนอนอยู่ทันที

"ทำอะไร" คิงรีบคว้ามือที่กำลังขยี้ตาตัวเองไปมาไม่หยุด คิสพอได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นหูก็ลืมตากว้างมองหน้าคิงทันที่และด้วยความตกใจทันใดนั้นเอง

"ผัวะ....ผลั่ก"ครับ! เสียงดังฟังชัดเจนมาก คิสถีบขาเข้ากลางลำตัวของคิงโดยใช้ขาสองข้างถีบเข้าใส่เต็มแรง คิงถึงกับทรุดตัวลงนั่งหน้าเริ่มเขียวจนเกือบจะม่วง เพราะดันไปโดนจุดอ่อนจุดสำคัญของผู้ชายเข้าให้

"สัส" เตชินรีบคว้าตัวคิสรั้งตัวไว้กดติดกับโซฟาแน่นจนขยับไม่ได้ ส่วนพิชญ์รีบเดินมาพยุงคิงทันทีเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าแบบไม่ทันตั้งตัว เรื่องนี้ต้องปิดเป็นความลับสุดยอดแพร่งพรายไม่ได้เป็นอันขาด คิงถูกโจมตีเชียวนะเรื่องแบบนี้หาดูง่ายๆได้ที่ไหนกัน

"มึงทำเหี้ยอะไรของมึงฮะ?" คิงตวาดก้องงอตัวลงเพราะจุกจนพูดไม่ออก คิสหน้าซีดดวงตาเริ่มคลอไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง ทั้งตกใจทั้งตื่นเต้นเพราะอยู่ในวงล้อมคนแปลกหน้า แถมไม่พอยังถูกกดเอาไว้จนขยับไม่ได้อีกด้วย

"มินทร์ มินทร์จ๋าช่วยด้วยยยยยยยยย" คิสร้องเรียกคนชื่อมินทร์ไม่ขาดปาก ยิ่งกลัวก็ยิ่งแหกปาก น้ำตาหยดแหมะอย่างห้ามไม่อยู่ พยายามดิ้นก็แล้วเตะก็แล้วแต่กลับสู้แรงคนที่เอาเข่ากดตัวเขาเอาไว้ไม่ได้

"ฮึ๊ก ฮึ๊ก ฮือออออ มินทร์ มินทร์อยู่หนาย ช่วยคิสที ช่วยด้วยช่วยคิสด้วย มินทร์จ๋า มินทร์จ๋า โฮๆๆๆๆๆๆๆๆ"

"เป็นไงมั่งมึง ไหวมั๊ยวะ โดนเต็มๆเลยกูกันไว้ไม่ทัน"เตหันมาถามคิงด้วยความหวาดเสียว ใครทำคิงเจ็บอย่าคิดว่าจะรอด เบื้องลึกเบื้องหลังของคิงน้อยคนที่จะรู้ ส่วนมากก็รู้กันแค่ผิวเผินเท่านั้นว่า คิงคือคนหล่อ รวย และเป็นคนนิ่งๆ สิ่งที่สนใจคือสาวสวยและหนุ่มน้อยที่เข้ามาไม่ขาดสาย เพื่อนๆในเสคก็แค่ทักทายเพราะเรียนด้วยกันแต่ไม่มีใครกล้าสนิทสนมด้วยมากเท่าไหร่ แล้วนี่ถีบลูกรักของคิงเข้าไปอีกต่างหาก ไม่อยากจะคิดเลยว่าคนที่นอนดิ้นอยู่จะต้องเจอกับอะไรบ้าง

"ไหว" คิงกัดฟันแน่นพยักหน้าบอกเพื่อน หน้าเขียวจนพวกมันนึกกลัว ไม่รู้ว่าโกรธจนหน้าเขียวหรหือจุกกันแน่ อาเมน

"หยุดนะ เงียบ!! กูบอกให้เงียบเดี๋ยวนี้"คิงบอกเสียงเข้มและโหด อคิราห์หรือน้องคิสของทุกคนเงียบกริบด้วยความตกใจกับเสียวตวาดนั่น เสียงสะอื้นค้างอยู่ในคอ ดวงตาเปียกน้ำตาจนขนตาจับกันเป็นกระจุกเบิกกว้างจนทุกคนกลัวว่าจะหัวใจวายตายไปด้วยความตกใจ แต่แล้วเพื่อนทั้งสองต้องตกใจยิ่งกว่าอีกเพราะประโยคต่อมาของคิง

"ร้องทำไม กูทำอะไรให้หรือยัง"คิงถามซ้ำอีกครั้งตาจ้องเขม็งมองคนตัวเล็ก คิสเม้มปากแน่น นึกในใจว่าคนคนนี้น่ากลัว เขาเองก็บอกไม่ถูกว่าน่ากลัวแบบไหน คือพอสบตาแล้วเหมือนจะถูกดูดเข้าไปในดวงตาคู่นั้นแบบไร้แรงต้านทาน เสียงที่พูดออกมาถึงจะไม่ตะโกนก็ทำให้ตัวเกร็งไม่กล้าหายใจได้เลย

"มึง...มึงปล่อยกูไปนะ เอากูมาที่นี่ทำไม ฮึก กูไม่ได้ทำอะไรให้เสียหน่อย เมื่อกี้ ...เมื่อกี้กูแค่ตกใจเลย..เลย.."คิสถามตะกุกตะกักพูดแทบไม่เป็นภาษา

"กูเอามาสอบสวน "คิงขู่ แค่นั้นแหละคิสทำท่าจะปล่อยโฮออกมาอีกครั้งเพราะกลัว